Արգանդի պարանոցի դիսպլազիա

26.11.2019408

Ոչ բնորոշ ասելով, հասկանում են բջիջների կառուցվածքային, ինպես նաև էպիթելերի հասունացման և առանձնացման փոփոխություններ։ Այդ նախաքաղցկեղային հիվանդություն է, կարող է առաջացնել արգանդի պարանոցի ուռուցք։

Առաջացման պատճառները

Առանձնացվում է երեք գործոն՝

  • էկզոգեն (ձեռքբերովի)՝ երբ մարդը վարակված է պապիլլոմավիրուսով, հերպեսի վիրուսով, սեռական ճանապարհով փոխանցվող հիվանդություններով, ինչպես նաև ունեցել է շատ թվով ծննդաբերություններ կամ արհեստական վիժումներ, 
  • էնդոգեն (ներքին գործոններ)՝ հորմոնային խանգարումներ, իմունիտետի անկում, 
  • զուգակցվող գործոններ։ 

Այդ հիվանդության զարգացմանը մեծապես խթանում է պապիլլոմավիրուսի առկայությունը։ Ըստ որում՝ պապիլլոմավիրուսի հայտնաբերումը դեռ չի նշանակում, որ կնոջ մոտ կա արգանդի պարանոցի դիսպլազիա։

Հիվանդության հավանականությունը կախված է օրգանիզմի իմունային համակարգի աշխատանքից։

Ախտանշանները

Բնորոշ ախտանշաններ չկան։ Շատ հաճախ արգանդի պարանոցի դիսպլազիան նախնական փուլում որևէ կերպ չի արտահայտվում։ Շատերի մոտ արգանդի պարանոցը վիզուալ չի փոփոխվում։ Կարող են ի հայտ գալ վերարտադրողական համակարգի օրգանների հիվանդությունների նշաններ՝ արյունոտ արտադրություն, ցավեր որովայնի ներքևի հատվածում և այլն։

Ախտորոշում

Կանայք տարվա ընթացքում առնվազն մեկ անգամ պետք է անցնեն ցիտոլոգիական հետազոտություն, որը թույլ է տալիս ախտորոշել այս խնդիրը։

Դասակարգում

Արգանդի պարանոցի ատիպիկ բջիջների արտահայտվածության աստիճանից կախված՝ առանձնացվում է արգանդի պարանոցի դիսպլազիայի 3 աստիճան՝

  • CIN I-թեթև դիսպլազիա, 
  • CIN II- չափավոր դիսպլազիա, 
  • CIN III- ծանր դիսպլազիա։ 

Բուժումը

Բուժման մեթոդն ընտրվում է կախված կնոջ տարիքից, դիսպլազիայի աստիճանից, պաթոլոգիկ հատվածի ծավալից, զուգահեռ այլ հիվանդությունների առկայությունից։

Կանխարգելիչ մեթոդներ՝

  • իմունային համակարգի ամրապնդում,  
  • պարբերաբար գինեկոլոգիական հետազոտություններ, 
  • պապիլլոմավիրուսի առկայության դեպքում դրա զարգացման կառավարում,  
  • պապիլլոմավիրուսի ժամանակին բուժում։